Singles van 1980 t/m 1989
<< terug naar het overzicht
 |
|||
| titel | jaar | label | hitparade |
| Klap maar in je handen (live) De Wolf |
1981 | Philips 6017185 | 4 |
| “Klap maar in je handen” was de eerste single van de LP “Peter Live”, die hij samen met de vernieuwde Rockets opnam (zie Album discografie). Dit nummer was bijna niet op plaat verschenen, omdat het bijna niet gebracht kon worden door toedoen van de roadmanagers van de band The Straycats. Eind 1980 nodigde Veronica Peter Koelewijn uit om met zijn Rockets, waarmee hij al weer een jaar optrad, live een medley van zijn grootste hits te komen spelen in een TV uitzending vanuit een discotheek in Amsterdam. Dat ging helemaal mis omdat alle microfoons uitvielen, behalve die van zanger Peter. Toen die later de video terug zag van dat gebeuren, hoorde hij alleen maar een vocalist die met een bandje optrad dat in een kelder leek te spelen. Het klonk dramatisch. Lex Harding, TV baas van Veronica vond dat ook en bood Peter Koelewijn een herkansing aan tijdens één van de bekende Countdown concerten. Peter en zijn Rockets zouden spelen in het voorprogramma van de Straycats in de Merwedehal in Dordrecht. De nieuwe Rockets bestonden uit drummer Theo Welts, bassist Pim Janssen, keyboards-speler Jacques v.d. Bulk, gitarist Wim Donkers en saxofonist Paul v.d. Voort-Maarschalk. Als gast-saxofonist deed Ad van Gulik mee. Peter besloot dit concert op te laten nemen door vriend en collega producer Tom Peters. Speciaal voor dit concert had de zanger/componist het liedje “Klap maar in je handen” geschreven met allerlei ingrediënten die van een live gebeuren een happening konden maken. Het zou het perfecte toegiftnummer zijn. De show was een groot succes, het publiek deed geweldig mee en bij de laatste song, “Kom van dat dak af” natuurlijk, brak men bijna de hal af. Toen Peter en de band afscheid hadden genomen, gingen ze even de bühne af om op “We want more !” te wachten. Dat kwam dan ook massaal. Maar uit zijn ooghoeken zag Koelewijn de roadmanagers van de Straycats het toneel op schieten om de spullen van hun band klaar te zetten en om de drums en versterkers van de Rockets weg te halen. “Terug de bühne op !”, schreeuwde hij naar zijn muzikanten en rende zelf naar zijn microfoon die op een statief voor het voetlicht stond. Net op tijd. Want het bis-geroep nam al af omdat het publiek, bij het zien van het werk van die roadmanagers, geen toegift meer verwachtte. Peter en zijn Rockets brachten zo nog “Klap maar in je handen” en speelden die avond de Straycats volledig weg. |
|||